Parocja perska (Parrotia persica)

Facebook
Twitter
Pinterest
Parocja perska Parrotia persica
Parocja perska Parrotia persica
Parocja perska to wolno rosnące drzewo, które pochodzi z północnych terenów Iranu oraz Kaukazu. Należy do rodziny oczarowatych i ze względu na niezwykłą twardość drewna nazywane jest żelaznym drzewem. Kulisty przekrój, gęsta korona i bardzo długie konary, które mają tendencję do skręcania się i zrastania to cechy charakterystyczne parocji perskiej. W ogrodach najczęściej drzewo dorasta do około 5 m wysokości. W naturze po wielu latach wysokość parocji perskiej może wynieść nawet 20 m.

Spis treści

Parocja perska – opis rośliny.

Parocja perska to wolno rosnące drzewo, które pochodzi z północnych terenów Iranu oraz Kaukazu. Należy do rodziny oczarowatych i ze względu na niezwykłą twardość drewna nazywane jest żelaznym drzewem. Kulisty przekrój, gęsta korona i bardzo długie konary, które mają tendencję do skręcania się i zrastania to cechy charakterystyczne parocji perskiej. W ogrodach najczęściej drzewo dorasta do około 5 m wysokości. W naturze po wielu latach wysokość parocji perskiej może wynieść nawet 20 m.

PODSTAWOWE DANE ROŚLINY:
Podstawowe dane: Parocja perska (Parrotia persica)
Rodzaj
drzewo liściaste
Wymagania słoneczne
do półcienia, na słońce
Szczepienie
nieszczepione
Zastosowanie
aleje i szpalery, do formowania, rosnące pojedynczo (soliter)
Tempo wzrostu
normalne
Barwa liści
zielone
Zapotrzebowanie na wodę
średnie
Wymagania słoneczne
pełne słońce, półcień
Walory użytkowe
dla ptaków i zwierząt , tlenowe dla środowiska
Walory ozdobne
barwna dekoracyjna kora, ciekawy pokrój, wielobarwność, dekoracyjne liście, ozdobne kwiaty, ozdobne pędy, przebarwiają się jesienią
Play Video

Parocja perska – wymagania i uprawa.

Parocja perska idealnie sprawdza się na stanowiskach nasłonecznionych, choć można zauważyć, że również w półcieniu dobrze sobie radzi. Choć rośnie na niemal każdej glebie, to najbardziej lubi podłoże umiarkowanie wilgotne o odczynie lekko kwaśnym. Należy wystrzegać się sadzenia na glebach zasadowych, czy wapiennych, ponieważ ich po prostu nie lubi. Parocja perska nie radzi sobie z mrozem, więc warto je okrywać na zimę. Do tego konieczne jest podlewanie w czasie suszy i osłona przed wiatrem.

Parocja perska (Parrotia persica) – zastosowanie.

Mamy do czynienia z drzewem, które może wzbogacić praktycznie każdą przestrzeń. Dlatego parocji perskiej nie powinno zabraknąć w przydomowym ogrodzie, jak również na działce rekreacyjnej. Do tego może to się okazać idealny wybór na teren firmy, punktu usługowego, czy nawet obiektów użyteczności publicznej. Niewątpliwie walory parocji zostaną docenione w okresie jesiennym, ponieważ jej wielokolorowe liście przebarwione o tej porze roku prezentują się bardzo okazale i mogą zachwycić nawet najbardziej wymagających.

Parocja perska – pytania i odpowiedzi.

Parocja perska osiąga wysokość ok. od 6 do 12 metrów i szerokość od 6 do 12 metrów. Młode drzewa mają smukły, owalny kształt, który z wiekiem rozszerza się i przekształca w okrągły, kopulasty. Więcej w opisie rośliny.

Parocja perska, rozgałęzia się dość nisko, co oznacza, że może być równie szeroka jak wysoka. Rośnie stosunkowo szybko, od 30 do 60cm rocznie. Sprawdź wymagania i uprawę rośliny.

Parocja perska żelazne jest sadzone głównie ze względu na walory ozdobne, nie ma zastosowania leczniczego, a jego owoce nie są jadalne. Sprawdź zastosowanie rośliny.

Oceń treść artykułu:

Facebook
Twitter
Pinterest

Katalog roślin:

Sprawdź również
Liście drzewa Upas (Antiaris toxicaria)
Upas (Antiaris toxicaria) – trujące drzewo śmierci.

Upas (Antiaris toxicaria), znane również jako drzewo śmierci, to gatunek rosnący w Azji Południowo-Wschodniej. Jest to wiecznie zielony gatunek o wysokości do 40 metrów. Liście drzewa są duże i okrągłe, a kwiaty są białe lub

Akebia pięciolistkowa Akebia quinata
Akebia pięciolistkowa (Akebia quinata)

Akebia pięciolistkowa to wieloletnie pnącze, które należy do rodziny krępieniowatych. Naturalnie występuje na terenie Azji, a dokładniej mówiąc, można ją spotkać głównie na terenie Korei, Japonii oraz Chin. Z roku na rok rośnie jej popularność