Przysłowia na wrzesień
Przysłowia na wrzesień przynoszą jesień i pełną stodołę. Młócono zboże, a potem jedni mielili je w domu na żarnach, inni wieźli na targ. Leniwego ganiono, że „wsadza ręce w kieszeń”. Wrześniowa słota miała dawać mało deszczu, a dużo błota.
Siew na Matkę Boską Siewną miał dać dobrą oziminę. Najważniejszy był jednak święty Michał. Do niego trzeba było skończyć siewy i zwieźć snopy z pola, a ptaki odlatujące przed jego dniem zapowiadały ostry grudzień. Przed jesiennymi pracami zajrzyj do kalendarza biodynamicznego na wrzesień 2027.
O miesiącu i pogodzie
„Gdy nadejdzie wrzesień, wieśniak ma zawsze pełną stodołę i kieszeń.”
„Kiedy wrzesień przyniósł jesień, to i zboże młócą; jedni sobie trą na żarnach, drudzy na targ włóczą.”
Żarna – ręczny młynek z dwóch kamieni.
„Oto wrzesień, bliska jesień!”
„Wrzesień, leniwiec wsadza ręce w kieszeń.”
„Wrześniowa słota: miarka deszczu, korzec błota.”
Korzec – dawna, duża miara zboża.
Na dni świętych
„Na Matkę Boską Siewną, zła to gospodyni, która lnu z wody nie wyczyni.”
Len moczono w wodzie, a potem wyjmowano go do suszenia.
„Siew na Matkę Boską Siewną oźminkę da przedziwną.”
Oźminka – ozimina, zboże siane jesienią.
„Gdy noc jasna na Michała, to nastąpi zima trwała.”
„Grzmot w dzień św. Michała, żywność przyszła, Bogu chwała.”
„Ptaszki do Michała, gdzieś zima została.”
„Ptaszki przed Michałem odleciały, będzie ostry grudzień cały.”
„Święty Michał blisko, posiałżeś już wszystko?”
„Święty Michał kopy spychał.”
Kopy – snopy zboża ustawione razem na polu.
„Na św. Michała, to się reszta zasiała.”
„Siać po św. Michale, to już troszkę niedbale.”
Zobacz też
Źródło przysłów: S. Adalberg, „Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich”, Warszawa 1889–1894. Pisownię zostawiamy dawną.